CARLOS RUIZ MIGUEL

O pasado dia 3 de decembro estivo no Instituto "Ramón Aller Ulloa" de Lalin o profesor Carlos Ruiz Miguel Catedrático de Dereito Constitucional e Teoria do Estado da Universidade de Santiago de Compostela impartindo unha charla-conferencia sobre "Os conflitos territoriais e os Dereitos Humanos: caso do Sáhara Occidental e Palestina" dirixida a alumnado de 1º de Bacharelato.
Na mesma charla producironse diversas intervencións de alumnado fundamentalmente de Ética e Filosofia do Dereito nas que prantexaron unha serie de cuestións as que respostou o profesor Ruiz Miguel


1º_Pregunta: ¿Identifícase Islamismo e terrorismo?

A lo largo del verano de 1975, como algunos españoles de cierta edad recordarán, Marruecos introdujo comandos terroristas en el entonces Sáhara Español; comandos que colocaron diversas bombas en El Aaiun y provocaron varias víctimas. Ya que España se negaba a entregar el Sáhara "por las buenas", se trataba de obtenerlo "por las malas".
Aquellas acciones, como se sabe, dieron resultados. El "Rodríguez" de entonces, llamado Carlos Arias Navarro, ejecutó la entrega del Sáhara a Marruecos en los llamados "Acuerdos de Madrid", de 14 de noviembre de 1975, que supusieron la mayor traición de la historia de España desde la época del conde visigodo de Ceuta, Don Julián.
Pero aquella entrega se vio frustrada por la inesperada resistencia del Frente Polisario, que recibió apoyo de Argelia. Nadie puede extrañarse de que el islamismo contara con un muy discreto pero eficaz aliado: el sultán de Marruecos, cuando comenzó su crecimiento en Argelia y optó por la vía terrorista.
La principal organización terrorista argelina, el Grupo Islámico Armado (GIA), encontró en Marruecos un apoyo decidido. Esto no es una especulación: es algo que ha confesado entonces ministro del Interior marroquí, Driss Basri (todopoderoso visir en los últimos veinte años del reinado de Hassán II). De Marruecos llegaban las armas que usaba el GIA, en Marruecos se refugiaban los terroristas del GIA que huían de Argelia tras perpetrar las masacres... y a Marruecos beneficiaban los objetivos del terrorismo del GIA.

2º_Pregunta: ¿Qué ganaría o Sáhara con ser independente e cale serían as suas posibilidades de conseguilo?

El papel de España es de extraordinaria importancia y de excepcional responsabilidad, porque tiene una influencia en este terreno muy considerable. Como antigua potencia colonizadora, aún responsable de iure (a tenor del dictamen del subsecretario de asuntos jurídicos de la ONU de 29 de enero de 2002 –Dictamen Corell–), muchos Estados (sobre todo de Hispanoamérica y la UE) prestan una especial atención a la actitud de Madrid ante el conflicto para definir la suya.

Queriéndolo o no, lo cierto es que en gran medida España está en el origen del actual estancamiento del proceso de descolonización. La doctrina del Gobierno del PSOE no sólo se ha separado de la del Gobierno del PP, también de la de las anteriores Administraciones socialistas.

En el conflicto del Sáhara Occidental se da en la actualidad una situación de bloqueo, lo que ha motivado que el secretario general de la ONU, Kofi Annan, haya expresado su preocupación. ¿Cuál es el estado de la cuestión desde la perspectiva política? Treinta años después de que España abandonase las responsabilidades que contrajo solemnemente ante Naciones Unidas y el pueblo saharaui, ¿sigue siendo realista la perspectiva de un Sáhara independiente?

Para entender el bloqueo de la solución del conflicto y la posibilidad que pueda tener la independencia puede ser instructivo un análisis comparativo de la situación en 1975 y en la actualidad. Como se verá, tanto la posición marroquí como la saharaui han experimentado variaciones, y se ha desembocado en una lucha de desgaste político cuyo desenlace puede venir no tanto por el triunfo sino por el fracaso de una de las partes.

El pueblo saharaui se hallaba organizado por el Frente Popular para la Liberación de Saguia el Hamra y Río de Oro (zonas norte y sur del Sáhara Occidental). El Polisario se vio enfrentado súbitamente a un reto de enorme magnitud: por un lado, hacer frente a dos Ejércitos invasores (el de Marruecos y, hasta 1979, el de Mauritania), doce veces superiores en número; por el otro, organizar a los refugiados en la retaguardia en unas condiciones de vida extremas. Es cierto que tenía un ilimitado apoyo financiero y armamentístico libio, pero no lo es menos que (con la excepción del incidente de Amgala, a principios de 1976) fueron los saharauis, y sólo ellos, quienes hicieron frente al enemigo en el campo de batalla.

Y lo hicieron con un éxito rotundo. Sólo la construcción de los muros, a partir de 1981, hizo que el Frente Polisario perdiera el control de la mayor parte del territorio y fuera incapaz de alcanzar los centros neurálgicos de la costa, donde se desarrolla la actividad económica.
Por lo que hace a España, se hallaba traumatizada. Aunque la Presidencia del Gobierno (Arias Navarro) y el Alto Estado Mayor patrocinaban la entrega del territorio a Rabat, el Ministerio de Asuntos Exteriores y el Ejército desplegado en el Sáhara hicieron todo lo posible por evitarlo. Gracias a ello se consiguió consolidar una doctrina en la ONU que cerró las puertas a los deseos anexionistas marroquíes y dio legitimidad al Frente Polisario después de la penetración de Marruecos. Fue el Ministerio de Exteriores español el que desarrolló una impresionante defensa del derecho de autodeterminación del pueblo saharaui ante el Tribunal Internacional de Justicia, y obtuvo el éxito merecido: el dictamen del Tribunal de La Haya de 16 de octubre de 1975, que reconoce expresamente que el Sáhara Occidental no forma parte de la “integridad territorial” de Marruecos y que el pueblo saharaui tiene derecho a la autodeterminación, constituye a día de hoy el título jurídico que sigue impidiendo la anexión marroquí.

Los Gobiernos sucesivos (Suárez, Calvo Sotelo, González, Aznar) llevaron a cabo una política más o menos cercana a Marruecos (González) o al Polisario (Aznar), pero manteniendo incólume el principio de apoyo a la legalidad internacional vigente y al derecho a la autodeterminación del pueblo saharaui.

dereitos humanos e pobreza

As persoas pobres disfrutan de moitos menos dereitos humanos que outras persoas que non o son e esto fai máis difícil saír da pobreza.
Nalgúns casos, os dereitos néganse aos pobre. Por exemplo, cando algún funcionario impide o acceso a un determinado servizo público sen o pago previo dun suborno. Os pobres carecen de dereitos, non poden ser propietarios.
As Nacións Unidas e outras organizacións traballan no desarrolo económico desde o punto dos dereitos humanos.
Os nexos entre pobreza e dereitos non son evidentes para quen non vive nela. A xente pobre a miúdo fala da impotencia e falta de dereitos.
A capacidade das mulleres para responder ás violacións dos dereitos humanos como agresións ou outras formas de violencia intrafamiliar, é limitada porque non coñecen os dereitos e carecen de existencia legal.
A xente pobre quere ser dona das súas terras para gañarse a vida. Esta falta de seguridade haina no sur de Asia. Millóns de persoas viven da explotación das terras agrícolas que non son da súa propiedade
DEBE VIVIR O HOME EN SOCIEDADE?
O home debe vivir en sociedade porque non ten certos instintos que teñen os animais e por iso necesita relacionarse con outras persoas;e para poder relacionarse e convivir en sociedade créanse normas e institucións,que se poden variar pero son necesarias e incuestionables.

¿QUE SON OS DEREITOS?
As normas de conducta regulan o que se pode e o que non se pode facer na sociedade,tamén regula o que pertence o ámbito privado e o ámbito público.A palabra dereito usámola en varios sentidos:-Para referirse as obrigas que debe cumprir unha sociedade.-Para referirse as cousas que podemos reclamar.-Para nomear o conxunto de leis dun país.As normas que definen os dereitos,definen as nosas obrigas con respecto a sociedade na que vivimos.

ESTADO DE DEREITO E COMUNIDADE INTERNACIONAL.
A idea actual de Estado de Dereito e os límites plantexados, chégase a conclusión de que so os pode fixar unha estancia superior o Estado.Os individuos deben estar protexidos contra os distintos abusos de poder que sofren.A globalización da política e a cultura,fai necesario que existan controis supraestatais,os cales permiten protexer os seres humanos en calquera lugar.Faise necesario que exista unha opinión pública e organizacións supraestatais que denuncien os abusos de poder.Todas as cuestións plantexadas fan referencia a idea de recuperar o proxecto de sociedade civil.Calquera Estado trata de lexitimar o seu poder;tódolos intentos de lexitimación non son aceptables,posto que algúns non se sosteñen en bases racionais.Un estado sería lexítimo so no caso de que fora consentido libremente por tódolos cidadáns.As sociedades democráticas toman como marco teórico a teoría de que toda sociedade se funda nun hipotético "contrato social".

A DECLARACIÓN DOS DEREITOS HUMANOS
Os dereitos son un conxunto de reglas que rexen a sociedade.As persoas por o feito de pertencer á raza humana poden reclamar esos dereitos.Estes están recollidos na acta do contrato social para que o poder soberano non abuse do seu poder.É moi importante o seu recoñecemento para poder facelos cumplir.As principais características destes son:Son inalienables:Non poden ser cancelados nin outorgados por ninguha institución pois son previos a elas.Son universais:Posta que valen para calquera persoa independentemente da raza,relixión,etnia....Son ideais:propoñense como orientación para a formulación dos distintos códigos sociais de xeito que quedan recollidos no dereito positivo.

HISTORIA DO DESENVOLVEMENTO.
A historia dos dereitos humanos comeza,coa Declaración dos Dereitos do Home e o Cidadán,coincidindo coa Revolución Francesa.Na Idade Media,o teólogo Tomás Aquino,introduciu as definicións e diferencias entre Dereito Natural e Dereito positivo.Con isto pretendía resaltar a importancia da lei relixiosa sobre a estatal.Fálase de tres xeracións de dereitos:-Dereitos da 1ªxeración:foron recollidos na Acta da Convención Europea de 1950.Refírense fundamentalmente a dereitos relativos á persoa física.-Dereitos da 2ªxeración:conformaronse durante o século XIX e principios do XX. Refírense a dereitos de carácter social e reconecen o dereito di individuo.Deste xeito,en ocasións,está intervencción entra en conflito cos dereitos da 1ªxeración.-Dereitos da 3ªxeración:son producto do proceso descolonizador tras as guerras mundiais e a perda da actividade económica das colonias principais.Esta descolonización provocou un sentimento nacionalista o cal provocou a reclamación dos pobos polo desenvolvemento material e técnico,e o respeto das súas costumes e tradicións.Entre os anos 1948 e 1973 milleiros de persoas acceden a independencia e a composición das Nacións Unidas vese afectada.Na terceira xeración recóllense principalmente o respecto as minorías,a protección colectiva e a da súa cultura. Estes dereitos teñen como principal novidade o coñecemento dos pobos

diferencia entre etica e o dereito.a liberdade

A ética é a maneira de pensar e de comportarnos independentemente e o dereito son unhas normas que debemos cumplir a parte da nosa forma de pensar.

A liberdade é a capacidade que ten un individuo de poder elixir o que é mellor para él. A liberdade de facer sen a de querer non é posible e a de querer sen facer sí porque hai uns límites e non podemos facer todo o que queremos.

A liberdade é un medio para outra causa que é a convivencia cos demais individuos da sociedade. É posible dentro duns límites legales.

nucleos tematicos

1. Semellanzas e diferenzas entre ética e filosofía do dereito: nocións, liberdade, tipos de liberdade.
2. Dereitos humanos: o home como ser social, estado de dereito e comunidade internacional, historicidade dos dereitos, declaración dos dereitos humanos, factores que impiden a súa universalización, inmigración e dereitos humanos.
3. As teorías da xustiza: liberalismo, teorias neocontracturalistas, liberalismo e comunitarismo.
4. Como podemos defender os nosos dereitos presentando reclamacións, recursos, sentenzas, xerarquía normativa, institucións internacionais.
ARTÍCULO 18: Toda persona tiene derecho a la libertad de pensamiento, de conciencia y de religión; este derecho incluye la libertad de cambiar de religión o de creencia, así como la libertad de manifestar su religión o su creencia, individual y colectivamente, tanto en público como en privado, por la enseñanza, la práctica, el culto y la observancia.Si que se cumple porque as culturas respetanse entre elas,pero hai culturas como a dos países asiáticos que non permiten que se practique outra relixión nese país no que só aceptan a súa.

ARTÍCULO 19 :Todo individuo tiene derecho a la libertad de opinión y de expresión; este derecho incluye el de no ser molestado a causa de sus opiniones, el de investigar y recibir informaciones y opiniones, y el de difundirlas, sin limitación de fronteras, por cualquier medio de expresión.Non se cumple debido a que cada persoa ten unha forma de pensar,pero non se pode expresar

ARTÍCULO 20:1.Toda persoa ten dereito á liberdade de reunión e de asociación pacifica.2. Nadie poderá ser obligado a pertenecer a unha asociación.Si que se cumple xa que ti podes entrar e sair dunha asociación sempre que queiras.

ARTÍCULO 21:1.Toda persoa ten dereito a participar no goberno do seu país directamente ou por medio de representantes libremente elixidos.2. Toda persoa ten dereito de acceso,en condicións de igualdade,ás funcións publicas do país.3.Abondade do pobo é a base da autoridade do poder político,esta bontade expresase mediante eleccións auténticas,haberá que celebralas periódicamente,sufraxio universal e igual e por voto secreto ou outro procedemento que equivalga ó voto.Non se cumple,porque hoxe en día aínda existen dictaduras,polo tanto non hai dereito a escoller libremente gobernante.

ARTÍCULO 22:Toda persoa,como membro da sociedade,ten dereito á seguridade social e obter,mediante o esforzo nacional e a cooperación internacional,habida cuenta da organización e os recursos de cada estado,a satisfacción dos dereitos económicos,sociales e culturales pensables á súa dignidade e ó libre desenrrolo da súa personalidade.Sí quec se cumple porque inda que sexan persoas sen papeis teñen dereito á sanidade e a ser atendidos,anque posteriormente sexan repatriados ó seu país.

ARTÍCULO 23:1.Toda persoa ten dereito ó traballo,á libre elección do seu traballo,ás condicións equitativas específicas de traballo e á protección contra o desemprego.2.Toda persoa ten dereito sin discriminación algunha ó igual salario por igual traballo.3.Toda persoa que traballa ten dereito a unha remuneración equitativa e satisfactoria,que lle asegure,asi como á súa familia,unha existencia conforme á dignidade humana e calquera outros medios de protección social4.Toda persoa ten dereito a fundar,a sindicarse pola defensa dos seus intereses.Non se cumple porque os inmigrantes traballan se seguro e reciben salarios moi baixos .

ARTICULO 24:Toda persoa ten dereito ó descanso,ó disfrute do tempo libre,a unha limitación razoable da duración do traballo e a vacacións periódicas pagadas.Non se cumple porque os inmigrantes non teñen vacacións periodicas pagadas e traballan mais tempo do establecido.Tamén nalguns traballos non se cumple anque teñen vacacions teoricamente
No hay publicaciones.
No hay publicaciones.